De kapsalon was nog een noviteit. Ik zit aan het barretje van mijn favoriete shoarmazaakje, Shoarma Teddy. Hier is het altijd rustig. En dat aan de Lange Niezelm het twaalfvingerige darmpje dat de Oudezijds Voorburgwal met de Warmoesstraat verbindt, zit propvol eetzaakjes, nachtsupermarkten en het ongeëvenaarde café Wiener.
De norse man achter de bar (vanaf nu noem ik hem Teddy, niet dat ik hem ooit zo hardop heb durven noemen) vraagt: ‘wat? Kapsalon? Wat is dat.’ Ik zeg dat het eigenlijk een shoarmaschotel is, met gesmolten kaas erover. Vol ongeloof: ‘alles in één bak, op elkaar? Wat kost dat dan normaal?’ ‘Ongeveer zes vijftig’, antwoord ik. En zo geschiedde. Vanaf toen ook had Shoarma Teddy de kapsalon op de kaart. Maar wel een hele speciale kapsalon, een lekkerdere kapsalon.
Een kapsalon eet je namelijk niet voordat je een date hebt, hooguit als je een geslaagde date hebt en je iemand treft die zichzelf ook vanbinnen genoeg haat. Je eet hem ook niet voor je gaat sporten., Hooguit er na. Nee, na een kapsalon ga je naar je nest. Genoeg bedwelmd, zodat de knoflookboeren, zure maag en schaamte opgaan in het grote gore geheel.
Teddy’s lekkerdere kapsalon: de omklapsalon
Je wist niet dat het kon, maar de kapsalon kan beter. En Teddy maakte hem beter. Omdat ik niet het hele proces had benoemd (friet, vlees, saus, kaas > oven in> oven uit> sla erop), knoopte hij zelf aan elkaar wat hij niet wist. En dat leidde tot een omgekeerde kapsalon. Die werkelijk veel lekkerder blijkt.
Teddy begon met de salade: ijsbergsla, tomaatje, halve uienringen, lekker dun, geraspte worteltjes. Vervolgens het shoarmavlees en de sauzen. Daarna de friet en daarna de kaas.
Eenrichtingsgerecht
En dat was briljant van Teddy. Want de kapsalon is een éénrichtingsgerecht; je eet van boven naar onder.
In deze versie begin je, hongerig en laveloos als je bent, met de hoognodige, stevige vettigheid: friet met gesmolten kaas1. Dan is direct, naar Italiaans voorbeeld2, de eerste hysterische dronkemanshonger afgekalfd. Je kan weer bijna een gesprek voeren en waarderen wat er nog voor je ligt: het vlees, de saus, met her en der nog een verdwaald frietje. En, piept daar niet al wat sla en ui door het vlees heen?
Wat volgt is feitelijk een shoarmasalade. Lekker! En niet onbelangrijk: je eindigt met een veel minder vies gevoel. De sla is geen verplicht nummertje, maar wervelt samen met het vet van het vlees, de sauzen en shoarmakruiden tot een sluitstuk wat me meer dan eens tot ontroering heeft gebracht. Ik ben ook wel redelijk snel geëmotioneerd.
Zou Teddy weten dat er iemand is die zijn versie in ere houdt? Iemand die ervan overtuigd is dat alle anderen het eigenlijk fout hebben? Ja, bedenker van de kapsalon, rust in vrede, jij bent de originator, creator, geestelijk vader. Op jouw vondst bouwen we door.
Disclaimer: ik weet heus dat dit allemaal bio-industrie afhankelijke woorden zijn. Lees ook mijn gestolen recept van een geweldig lekker vegetarische shoarma.
Teddy’s tragiek
Shoarma Teddy is niet meer. De visionair die, al dan niet bewust, deze heerlijk versie van de Kapsalon bedacht, zag ik voor het laatst in een uniform van Domino’s. De keten had z’n intrek genomen op de plek van Shoarma Teddy. En Teddy zelf was meeverhuisd. Nu was zijn baan zielloze Amerikaanse prefab pizza pies halffabriceren.
Het ga je goed Teddy, hoe je ook mag heten en waar je ook mag zijn, weet dat er iemand aan je denkt. Jouw creatie heeft geleid tot een topper in comfortfood hier in huis. ‘De gezonde kapsalon’ [link].