Op zakelijk glas reflecteert zo’n échte zonsondergangstreep.

In perfect oranjegoud, golvend op het IJ. De zon zakt schuin achter het terras.

Weer een nieuw gezicht van Amsterdam.

Goede vriend H, opgelucht: ‘Dit is de eerste keer deze zomer dat ik relaxed op een terras zit’.

Verdomd, denk ik. Zijn de jaren nu al zo inwisselbaar dat ik het niet eens meer weet?

Zo’n bui.

Het hemeltergend mooie moksimeisje van de bediening draagt haar dienst over: ‘En deze tafel… Zijn twee hele leuke mannen.’

De frisse corpsknaap knikt.

Ze zei het echt.